Μετοχικός Ακτιβισμός
Άρθρα, ανακοινώσεις και παρεμβάσεις του ΣΕΔ
Λίγα λόγια για εμένα
Σύνδεσμος Επενδυτών & Διαδικτύου-ΣΕΔ (www.sed.gr) Μη κερδοσκοπικός οργανισμός, Ένωση Μετόχων και Επενδυτών του Χρηματιστηρίου Αθηνών.
(διαβάστε περισσότερα)
Μουσικές Περιπλανήσεις από το forum του ΣΕΔ
·Έτος Σοπέν (Chopin): 200 χρόνια από τη γέννηση του Φρεντερίκ Σοπέν
·Νίκος Γούναρης:O τραγουδιστής με τη βελούδινη φωνή
·HAIR:Το musical των hippies
·Beach Boys:Ένα υπέροχο φωνητικό συγκρότημα
·ADAMO:Ο θρύλος της Γαλλικής μουσικής σκηνής
·Edith Piaf:Το σπουργιτάκι
·Παύλος Σιδηρόπουλος:Ο πρίγκιπας του ροκ
·Αφοί Κατσιμίχα:Οι Έλληνες "Simon & Garfungel"
·The Mamas and The Papas
·Μαρίκα Νίνου, Η "Ντίβα" του Ρεμπέτικου
·LUCIANO PAVAROTTI 1935-2007
·Rolling Stones, Οι "γερόλυκοι του Rock"
·Μάρκος Βαμβακάρης, Ο "πατριάρχης" του ρεμπέτικου
·John Lennon, Strawberry fields for ever
·Hard Rock, Deep Purple-Led Zeppelin
·ΜΠΕΤΟΒΕΝ, Ο πιο πονεμένος άνθρωπος ή μισάνθρωπος ;
·Γιώργος Μητσάκης, Όπου Γιώργος και μάλαμα.
·Rock and Roll, Halley-Richard-Berry
·Dave Brubeck, Ο Θρύλος της Τζαζ
·Βασίλης Τσιτσάνης, Η ιστορία του λαϊκού τραγουδιού
·James Brown, O "νονός της σόουλ"
·Μπαχ, Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαχ (1685-1750)
·Στέλιος..., Η μια και μοναδική φωνή στον...κόσμο
·Simon & Garfunkel, Sounds of Silence
·Μαρία Κάλλας, H ντίβα που δόξασε την Ελλάδα
·Έλβις Πρίσλεϊ, Ο "βασιλιάς" του Rock
·Σαββόπουλος, Ας κρατήσουν οι χοροί
·The Wall, Pink Floyd
·Oscar Peterson, Ο πιανίστας της Τζαζ
·Μότσαρτ, Amandeus:Το φαινόμενο
·Απλά...Στράτος, Ένας και...μοναδικός
·BEATLES, Από την Ιστορία στον Θρύλο
Σύνδεσμοι


Μέτρα Καταστολής και Ανάπτυξης, Ελληνική Κρίση-Άρθρο του Γιώργου Κουμπάρου
512 αναγνώστες
Τρίτη, 6 Απριλίου 2010
09:21

Άρθρο του Γιώργου Κουμπάρου από το forum του ΣΕΔ:

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι τα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης, όσο σκληρά και απαραίτητα είναι, το μόνο που κάνουν είναι να λύνουν το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα των άδειων ταμείων και να αναστρέψουν την αίσθηση που έχουν για μας στην Ευρώπη ότι εδώ κι δεκαετίες τους κοροϊδεύουμε αναίσχυντα.
Στο Περί Χρεοκοπίας, Ποιον θα πάρει η Μπάλα; είχαμε εξετάσει κάποιους από τους λόγους που μας οδήγησαν στο χάλι των δημοσίων οικονομικών.  Δεν ακούγεται «εθνικά» κολακευτικό, αλλά όσοι συμπατριώτες μας είχαν, τις τελευταίες δεκαετίες, την ευκαιρία να ανακατευθούν με μίζες, υπερτιμολογήσεις, διορισμούς, αργομισθίες, εκβιαστικές συντεχνιακές διεκδικήσεις, φοροδιαφυγή και λοιπές «προσοδοφόρες» δραστηριότητες, κατά κανόνα την εκμεταλλεύτηκαν.  Οι οικονομική δραστηριότητα της χώρας που μέσω της χρηματοδότησης από την ευρωπαϊκή ένωση είχε την ευκαιρία να βελτιώσει την διαρθρωτική δομή και την ανταγωνιστικότητα της κατέληξε να μεταλλαχτεί σε σημαντικό βαθμό σε ένα όργιο αρπαχτής και κομπίνας που περισσότερο θα χαρακτήριζε αφρικανική χώρα ή μπανανία της Λατινικής Αμερικής περασμένων δεκαετιών, παρά κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Για να χειροτερέψουμε δε τα πράγματα δεν σπαταλήσαμε μόνο την Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση αλλά δανειστήκαμε σαν χώρα για να χρηματοδοτήσουμε αυτές τις ευγενείς δραστηριότητες.  Η οικονομία και κατ’ επέκταση η ελληνική κοινωνία εκμαυλίστηκε σε ένα όργιο ασυδοσίας αρνούμενη να δει τα μελλοντικά αδιέξοδα και να αφυπνιστεί στα πραγματικά προβλήματα.  Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η χώρα έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας λειτουργώντας κάτω από ένα ιδιαίτερο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο διαπλεκόμενου, κρατικοδίαιτου φεουδαϊκού καπιταλισμού.

Τα φορολογικά μέτρα που πάρθηκαν για την ενίσχυση των εσόδων και οι περικοπές στον δημόσιο τομέα για την μείωση των δαπανών, είναι ο «λογαριασμός» για το γλέντι των περασμένων δεκαετιών, αλλά στην ουσία το μόνο που θα πετύχουν είναι να ταρακουνήσουν το σύστημα, να συμμαζέψουν την εικόνα των δημοσιονομικών οικονομικών και να αποκαταστήσουν τα προσχήματα με τους ευρωπαίους εταίρους μας,  Δυστυχώς όμως, δεν αρκούν για να δώσουν οριστική λύση στο πρόβλημα.  Πέρα από την κοινωνική ένταση και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν αν η εφαρμογή και των φορολογικών μέτρων αλλά και των περιστολών της σπατάλης δεν είναι συνεπής και ισόνομη, το πρακτικό πρόβλημα είναι ότι αυτά τα χρήματα θα λείψουν από την οικονομική δραστηριότητα ή οποία τόσα χρόνια είχε μάθει να γλεντάει με τις δυνατότητες που παρείχαν αυτές οι «υπερβολές» και λειτουργούσε με κινητήρια δύναμη την απορρόφησή τους από την κατανάλωση και την οικοδομή.  Προσωπικά θεωρώ ότι η δημόσια πλευρά της οικονομίας στη χώρα (μέσω της φοροδιαφυγής και της σπατάλης) είχε σχεδόν ισότιμο ρόλο με τους παραδοσιακούς πυλώνες της ιδιωτικής πλευράς: τον τουρισμό και την ναυτιλία.              

Μία αυστηρή ίσως, αλλά ειλικρινής αποτίμηση της πρόσφατης οικονομικής ιστορίας της χώρας, θα ήταν ότι από τότε που ανεβήκαμε στο ευρωπαϊκό άρμα, τα βήματα οικονομικής προόδου σε σχέση πάντα με τους λοιπούς ευρωπαίους εταίρους, ήταν είτε μετέωρα, είτε οπισθοδρομικά.  Όχι μόνο δεν προσεγγίσαμε ουσιαστικά τους πιο ανεπτυγμένους βόρειους, αλλά μας προσπέρασαν οι νότιοι που συνδέθηκαν αργότερα με την ένωση και απειλούμεθα και από κάποιους από τους ανατολικούς που ακόμα είναι υπό ένταξη.  Το παραμύθι της σύγκλισης μέσω των ευρωπαϊκών πλαισίων στήριξης, πουλήθηκε στην Ελλάδα σαν ο αυτόματος πιλότος για την οικονομική ευημερία.  Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο Έλληνα, υιοθετήθηκε η εντύπωση ότι βρήκαμε το μήνα που τρέφει τους έντεκα και απαλλαγήκαμε από ευθύνες και υποχρεώσεις.  Η ελληνική παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, από τη στιγμή που το κοινό νόμισμα στερεί την δυνατότητα διολίσθησης ή υποτίμησης, οπισθοδρομεί εδώ και χρόνια και αναιρεί σε μεγάλο βαθμό την βοήθεια των κοινοτικών πλαισίων στήριξης.  Όταν δε αυτά τα πλαίσια στήριξης και τα δάνεια που έλαβε η χώρα, δεν μετέρχονται πλήρως στην αναδιάρθρωση της οικονομίας, αλλά μεγάλο κομμάτι εκτρέπεται στην κατανάλωση και την ιδιωτική αποταμίευση (των οποίων σημαντικά τμήματα είναι εξωχώρια), τότε στην ουσία υπονομεύουμε το μέλλον μας και τρώμε τις σάρκες μας.  Η οικονομική ουσία του προβλήματος είναι πάρα πολύ απλή: ή χώρα ανεβάζει σε απόλυτα νούμερα το καταναλωτικό και βιοτικό της επίπεδο πολύ πιο γρήγορα από το παραγωγικό.  Χρηματοδοτεί δε αυτό το οικονομικά ανισόρροπο μοντέλο, με δανεικά που χρησιμοποιεί για τη συντήρηση αυτού του μοντέλου και όχι για την αναδιάρθρωσή του.  Δεδομένου ότι μεγάλο τμήμα της κατανάλωσης εισάγεται, το τρέχον μοντέλο οδηγεί μαθηματικά στην  χρεοκοπία.        

Η ανάπτυξη του ΑΕΠ στη χώρα, στις περιόδους που αυτή επετεύχθη, τροφοδοτήθηκε κυρίως από τις δημόσιες επενδύσεις και την κατανάλωση.  Με την εφαρμογή των φορολογικών μέτρων και την περιστολή των δαπανών, η μείωση στο ελληνικό ΑΕΠ τα επόμενα χρόνια είναι δεδομένη.  Ενδεχομένως, σε πρώτη φάση, να είναι και αναγκαία, άλλα μετά από ένα ή το πολύ δυο χρόνια δεν είναι βιώσιμη λύση.  Ίσως το ιδανικότερο σενάριο είναι να συνδυαστούν τα σκληρά  μέτρα που ελήφθησαν με αναπτυξιακά μέτρα σε προσεκτικά επιλεγμένους τομείς στους οποίους η χώρα μας θα μπορούσε να έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε σαν λαός, είναι ότι τα αναπτυξιακά μέτρα είναι σαν τα κοινοτικά πλαίσια.  Αν εκληφθούν ως αυτόματοι πιλότοι (απαλλάσσοντάς μας από ευθύνες και προσπάθειες), θα αποτύχουν.  Το πρόβλημα είναι ότι η αλλαγή νοοτροπίας από το κράτος, σε θέματα δημοσιονομικής εγκράτειας και περιστολή της γραφειοκρατίας, δεν αρκεί.  Η ανταγωνιστική θέση της χώρας υποφέρει γιατί υπάρχουν κακές νοοτροπίες εργαζομένων και εργοδοτών, συχνή απουσία σχεδιασμού και αξιολόγησης τεχνικών και οργανωτικών υποδομών,  σημαντικότατες ελλείψεις οικονομιών κλίμακας και συνάφειας λόγω κατακερματισμό των μονάδων δραστηριότητας, και γενικότερα ένα χαμηλό επίπεδο επιχειρηματικής και εργασιακής ηθικής που μπορεί να είναι συνέπεια της μέχρι τώρα κρατικής λειτουργίας αλλά βαραίνει κυρίως τον ιδιωτικό τομέα.

Το εύκολο είναι να βρούμε που μπορεί η χώρα να εδραιώσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.  Ας επικεντρωθούμε στις προφανείς απαντήσεις που είναι ο τουρισμός και η ενέργεια (ηλιακή, αιολική, άντε και ωκεανική) για να μην πάμε και στην εκμετάλλευση «θρυλούμενων» πόρων (πετρέλαιο στο Αιγαίο και ουράνιο στη βόρεια Ελλάδα).  Ακόμα και η αγροτική οικονομία, που αποτελεί πολιτική επιλογή, για τις νότιες ευρωπαϊκές χώρες, αν αποκτούσε ορθολογική προσέγγιση, θα είχε κάποιες δυνατότητες.
Ας πάρουμε την «πράσινη ανάπτυξη», μιας και ο πρωθυπουργός την έχει κάνει σλόγκαν και την επαναλαμβάνει όπου σταθεί και όπου βρεθεί, χωρίς όμως να δίνει λεπτομέρειες, σε σημείο που κάποιοι κοντεύουν να πιστέψουν ότι είναι κάποια μαγική φράση που με την συχνή επίκλησή της θα βγάλει τη χώρα από το οικονομικό και αναπτυξιακό αδιέξοδο.
Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν αρκετά προγράμματα αιολικής και κάποια προγράμματα ηλιακής ενέργειας που είτε ξεκίνησαν αλλά δεν αναπτύσσονται, είτε είναι έτοιμα να ξεκινήσουν αλλά αντιμετωπίζουν εμπόδια, είτε ολοκληρώθηκε ο σχεδιασμός τους αλλά δεν αδειοδοτούνται.  Κοινή συνισταμένη όλων αυτών είναι ότι «κάπου κολλάει το σύστημα».  Εννοείται ότι το σύστημα περιλαμβάνει τα εκάστοτε αντίθετα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ή τα μικρά τοπικά κοινωνικοπολιτικά, την γραφειοκρατία και την αδράνεια κρατικών ή δημοτικών υπηρεσιών και τα γνωστά άλλα εμπόδια της ελληνικής καθημερινότητας.
Αδιαμφισβήτητα, η κυβέρνηση οφείλει να ακολουθήσει άμεσα με αναπτυξιακά μέτρα τα πρόσφατα φορολογικά μέτρα και τα μέτρα περιστολής των δημοσίων δαπανών.  Το να μην γίνει αυτό θα είναι εγκληματικό και θα καταστήσει τις προσφάτως θεσμοθετηθείσες θυσίες ανούσιες.  Για να αλλάξει όμως μια πρακτική δεκαετιών και να φτάσουμε σε νέα μοντέλα διαχείρισης και ανάπτυξης, δεν φτάνουν οι καλές προθέσεις και τα νομοσχέδια από την βουλή και η νέες πρακτικές από τη δημόσια διοίκηση.  Αν οι αλλαγές δεν αγγίξουν όλα τα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας που ενέχονται στην συγκεκριμένη δραστηριότητα, η πράσινη ανάπτυξη κινδυνεύει να γίνει πράσινα άλογα (πράσσειν άλογα, για να ήμαστε και ετυμολογικά ορθοί).  Το ίδιο ισχύει για τον τουρισμό και όποια άλλη δραστηριότητα.  Πέρα από την πολιτική ηγεσία που πρέπει να δώσει κατεύθυνση και παράδειγμα, πρέπει και ο λαός να ευαισθητοποιηθεί και να ανταποκριθεί.  Το γεγονός είναι ότι τέτοιου είδους αλλαγές δεν συμβαίνουν όμως από τη μια μέρα στην άλλη, παρά μόνο όταν η κοινωνία ωριμάσει μέσα από δοκιμασίες για να υιοθετήσει τέτοιες αλλαγές.
Τα σκληρά μέτρα, μένει να δούμε, αν θα αποτελέσουν μια τέτοια δοκιμασία  

Ξεκίνησα λέγοντας ότι δεν χρειάζεται Nobel οικονομικών για να διαπιστώσει την απλότητα της ουσίας του προβλήματος της Ελλάδας.  Δεν έχω την αφέλεια να θεωρώ τις πραγματικές και πρακτικές διαστάσεις του προβλήματος οτιδήποτε άλλο από εξαιρετικά πολύπλοκες.  Όμως συχνά πυκνά ακούω και διάφορες συνομωσιολογικές προσεγγίσεις στο πρόβλημα, περί προδιαγεγραμμένης πορείας και κέντρων αποφάσεων που μέσω Ελλάδος στοχοποιούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ή την Γερμανοποίηση της Ευρώπης.  Οι αδυναμίες της Ευρώπης οφείλονται στον αποκλειστικά οικονομικό σχεδιασμό του ενιαίου νομίσματος και την έλλειψη ορισμένων κοινωνικών, πολιτικών και εθνικών συγκλίσεων για τις οποίες δεν ευθύνονται οι νότιοι που εμφανίζουν εντονότερα συμπτώματα οικονομικής αρρυθμίας.  Ο καθένας κρίνει αυτές τις προσεγγίσεις για λογαριασμό του, αλλά εμένα μου φαίνονται σαν μιας πρώτης τάξεως δικαιολογία για να μην μπούμε στην διαδικασία της προσπάθειας και να μην δώσουμε καν αυτή την μάχη, αποδεχόμενοι το έξωθεν εκπορευόμενο και προδιαγεγραμμένο μέλλον μας.
www.sed.gr/cgi-bin/ikonboard/ikonboard.cgi

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Εταιρική Διακυβέρνηση, Γενικές Συνελεύσεις, σχολιασμός αποφάσεων διοικήσεων εισηγμένων και εποπτικών αρχών του Χ.Α., Άρθρα οικονομικού περιεχομένου.
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις